ستارگان را خواهم شمرد

                                     بي تو مهتاب را

                                                 نفرين خواهم كرد

امشب

    در خلوت خويش

            زلف هاي طلائي ترا

                            با شانه خيال

                                     خواهم آراست

شعرهاي هجر را

         حجاب سروده هاي وصل خواهم كرد

                                      ستاره اقبال خويش را

                                              به دنبالت خواهم فرستاد

به ماه خواهم گفت:

       در جستجوي عزيز من باش

اگر قاصدك خبري از تو آورد

                           همه عالم

                                جز دلم را

                                   كه مهر تو در آنست

                                                       به پايش

                                                          قرباني خواهم كرد

امشب

    بهترين سروده هايم را

                       براي تو خواهم سرود

                                        چرا كه امشب

                                                    از آن توست

تا ببينند روی تو لات و منات آمد پديد                        مکيان بتها ستودند کعبه هم بتخانه شد

بت شکن آمد خليل الا يکی بتها شکست                 ظالمان آتش فزودند آتشش گلخانه شد

از لب شيرين تو باد صبا می چون گزيد                    عارفان می خواره گشتند خانه ها ميخانه شد

جان بها دادم ببينم روی تو مهروی ما                         مرغکان شمعت چو ديدند جنسشان پروانه شد

شد هويدا خلوتم با نرگس مستان وی                      حاسدان مکری نمودند آشنا بيگانه شد

تا بيابم گشتمی همزاد تو اندر جهان                         ديگران بسيار گشتند يار ما يکدانه شد

نظر شمع تو ديدم پر پروانه شدم                              سخنان تو بيامد به دلم فسانه شد

جام می خواهم تو ساقی جام می افزون بده               عاقلان جامت چو ديدند عقلشان ديوانه شد

بر دل شيدای خود حکمی مران "درويش"ما               حاکمان ظلمی نمودند کاخشان ويرانه شد 

هردم مرا بازی گرفت با آن دل چون آهنش                      احساس پاکم را شکست آيا شود همتای او ؟

من چو پروانه شدم ليکن نشد او شمع ما                       اين تغافل ز من است يا ارزش وفای او

در دعايم روز و شب هردم بخواهم از خدا                        همچو امروزم شود امروز و هم فردای او

افتد بجانش آتش و هردم بجنبد چون سپند                     درد مرا تسکين دهد هرناله و ای وای او

آه از پی آهم رود از سستی پيمان او                            آه از پی آهش رود هم روز و هم شبهای او

با رفاقت گشته ام دربند وی نادم منم                             در خون کند آه دلم آن قامت رعنای او

شرمنده آن لحظه ها دستم گرفت دستان وی                  عشقم غلط بود از بنش يا ديکته و انشای او

او را سزد رسوا شود قادر نيم اخفاء بکرد                          نالم من از کردار خود يا زين همه جفای او

بر پيشت آوردم سخن درد اين و درمانم چه هست؟         ديگر ندارم بر سرم آن عشق و هم سودای او

"درويش" به نظم آورد سخن ديگر نمی داند چه شد         باز هم فريبش کی خورد از گفته زيبای او

چها ديدم در اين دنيا چها شد ؟

غريبي درد بي درمان ما شد

كجا جويم رخ يك آشنا را

همه رفتند ز بر غم آشنا شد

بيا اي مونس جانانم امشب

كه بغض سينه ام بشكست رها شد

نهادم دام غربت بر ره دل

شرر بر خيمه زد شوري بپا شد

تغافل كردم و نيكي نمودم

چو ناري شعله زد ما را بلا شد

فتادم سر به ره جوينده گشتم

نصيبم زان همه آه و نوا شد

شب غربت چه باشد ؟ كس نداند

جز آن مرغي كه او هم مبتلا شد

بگفتم راز خود بر گوش بلبل

سپيده سر بزد آن بر ملا شد

شكايت بردم از هجران به‹‹ درويش››

رخ زردش بگفتا آنچه را شد

الهي چنان كن سرانجام كار   تو خشنود باشي و ما رستگار