منصور صفت بر سر پيمان الستيم

رفتيم ز سر شوق بر آن جذبه آتش

داديم دو پر و گفت كه پروانه مستيم

يك موي تو اي شمس بكرد نيمه دل ما

با زلف تو دل گشت اناري كه شكستيم

مرديم ز همه ما و من و اين من و ماها

مرغيم و همه پر به پر از بال تو هستيم

در كوي تو هستيم همه عاشق و شيدا

در دام تو رفتيم و همه دام گسستيم

در خانه دل نام تو سكني بگزيند

چون خانه زتوست هر ره بيگانه ببستيم

خواهي چو روي پشت سرت را نظري

اشك در چشم و دعا بر لب و هم كاسه بدستيم

درويش مكن شكوه ز بدي عهدي ايام دگر

پاي بستيم و دمي صحبت دلدار نشستيم

خاطراتم دفتري دارد وزين

سطر سطرش ياد تو اي نازنين

هر ورق تير كمانت خورده است

اختيارم را نگاهت برده است

هر غزل با ياد تو آراسته

تاب زلفت طاقتم را كاسته

كي شود زلفان خود را وا كني

با دل شوريده ام به ز اينها تا كني

مي شود بر بام ما پرواز كرد

قصه دلبردن و دلدادگي آغاز كرد

صبح مي  شمارم لحظه هاي انتظار

شب رود شمسم بگردد آشكار

نيم نگاهي خواهش ديرين ماست

ناز و عشوه كار هر روز شماست

يك نظر ما را كفايت مي كند

صبح را تا شب هدايت مي كند

يك نظر ما را شمايي مي كند

از زمينم مي كند آندم خدايي مي كند

دوش گشتمي باختر و خاور دوست

چشيدم جرعه اي تا مي خواب آور دوست

به خرابات رود هر شب و هر روز دلم

عاشقم بر مي و آن ساقي جام آور دوست

آتشم گر بزني قصه عشق تازه شود

ترسم آخر نشود دوري دردآور دوست

منتظر بودم و اما چو نيامد خبري

بسته نقشي به لبم نامه لام آور دوست

زين همه داد و فغانم نكنيد عيب مرا

چو شبي بوده امي همدم و هم ياور دوست

بشود آتش صحراي قيامت چه غمي

چو بيايد به سرم سايه پهناور دوست

گر بپرسند نسبت گوي به آواز بلند

مسلمي آمده از كوي پيام آور دوست

نام بي نامي درويش نماند به سحر

چو بخواند غزلي بلبل نام آور دوست

                       بر مزارم اشكي نريزيد          

                                       كه هنگام حيات                   

                                        از اشك مردم خويش           

         سيراب شده ام                  

          بر مزارم گلي نياوريد       

                      كه گلي به سرخي خونم        

                                         خواهد روييد                  

                                                   با نام لاله                     

                                                        تا عطر آگين كند            

                                                                   تمام مقبره ها را           

قطره منم دريا تويي ذره منم دنيا تويي

در سيم تار عاشقي نغمه منم غوغا تويي

گرچه كنم ثنا ترا چونكه روي دعا ترا

من چه بگم ز رفتنت رفته منم بر جا تويي

گريه كنم ز دوريت سر بزنم به هر طرف

چشم بصيرتم چه شد هر جا روم آنجا تويي

كمتر مرا زخود بران اي كه روي هردم چنان

بنگر لب درياي عشق تشنه منم سقا تويي

هر لحظه ام صد ساله شد از فرقت سيماي تو

جرمم چه هست بگذر بيا مجرم منم بخشا تويي

گفتا ندانم اول و هم آخر اين روزگار

او هم چو من غافل بود هم اول و اخري تويي

گفتم ترا ديوانه ام در اين رهم تنها نه ام

قومي بتو مجنون بود چون بر همه ليلا تويي

حكمي بده اجرا شود صد تا چو من شيدا شود

حكمت چه هست قربان تو بنده منم مولا تويي

هم اعظم و عظما تويي در مكتب عشق اي صنم

هم عالم و اعلي تويي هم سامع و بينا تويي

هم قادر و كبري تويي اي جان من جانان من

نطقي اگر بلبل كند آن ناطق و گويا تويي

از هر گلي بوياتري وز هر رخي زيبا تري

صد گل اگر يكجا شود آن يك گل رعنا تويي

درويش چه جويد عكس تو مانده جهان در وصف تو

از وصف و تشبيهم ببخش جاهل منم دانا تويي

سر مست از نگاه گل مريم خويشم

چشمي كه شعله زد بر دل و آيين و كيشم

به زلفي چون كمند آمد بدستش شربتي رنگين

كه زلفانش به بندم كرد و شربت مرهم ريشم

دلا آندم كه يار آمد به صد ناز و وقار آمد

هزاران مرحبا گفتم هزاران بوسه در پيشم

به وصفش گر خطا كردم بر آن مهرو جفا كردم

همي دانم كه بخشايد از آن وصف كم و بيشم

هزاران تير و سيف آمد چو زد مژگان خود بر هم

به هر تيرش ببازم سر به كم كاري مزن نيشم

بگفتم دل پر از مهرست و ليكن اي مه خوبان

ز سيم و زر تهي دست و همي گويم كه درويشم

بگفتا غم مخور درويش كه گنج عاشقي مهرست

دل پر مهر و سر خواهم به غير از آن نيانديشم