از دلم هيچ ندارد خبري ، ايول

ميزند سرمه به مژگان خودش دلبر ما

گويمش شكر كه صاحب هنري ،ايول

گر دهد ذره اي از خاك درش تحفه ما

بگذارم به سرم تاج سري ايول

يك دم از صورت ماهش بزند پرده كنار

مي كنم تا خود ماهش سفري ،ايول

آن صنم خانه دل را ز بنش ويران كرد

دلبر و كلبه ما هم نظري ؟ ايول

به چه كار آيدم آن لولو و مرجان و صدف

كه تو خود دًر جهاني ، گهري ايول

برود دولت درويش به يك باد خزان

يك غزل گفت بماند اثري ،ايول