فرمانت به هوشمندان حواله كنم

 گذر به باغ اديبان نه حق ماست

 فشنگم چو در روم كمانه كنم

 مدتي است كه حوصله در رفته از سرم

 درخت پيرم و خشك چه سان جوانه كنم

 من و نقد؟ يك عمر نسيه خورده ام هوا

 كي نقد كرده ام كه اين زمانه كنم

 تا ‹‹زين همرهان سست عناصر›› نخوانيم

 از همين ابتدا ، دو سه صد بهانه كنم

 معذورم و عذرم بپذير اي گل من

 دعايت به صبح و ظهر و شبانه كنم

 بيآراي انجمن و بر كرانه هم برسان

 ز روي شوق نظري بر كرانه كنم

 تو خسرو و شاهي من بينوا درويش

 دلق خويش قياس با سراي شهانه كنم ؟

و اگر از من نپذيري بشنو كه خواجه مي فرمايد :

درويش را نباشد برگ سراي سلطان

مائيم و كهنه دلقي كاتش بر آن توان زد