قطره منم دريا تويي ذره منم دنيا تويي

در سيم تار عاشقي نغمه منم غوغا تويي

گرچه كنم ثنا ترا چونكه روي دعا ترا

من چه بگم ز رفتنت رفته منم بر جا تويي

گريه كنم ز دوريت سر بزنم به هر طرف

چشم بصيرتم چه شد هر جا روم آنجا تويي

كمتر مرا زخود بران اي كه روي هردم چنان

بنگر لب درياي عشق تشنه منم سقا تويي

هر لحظه ام صد ساله شد از فرقت سيماي تو

جرمم چه هست بگذر بيا مجرم منم بخشا تويي

گفتا ندانم اول و هم آخر اين روزگار

او هم چو من غافل بود هم اول و اخري تويي

گفتم ترا ديوانه ام در اين رهم تنها نه ام

قومي بتو مجنون بود چون بر همه ليلا تويي

حكمي بده اجرا شود صد تا چو من شيدا شود

حكمت چه هست قربان تو بنده منم مولا تويي

هم اعظم و عظما تويي در مكتب عشق اي صنم

هم عالم و اعلي تويي هم سامع و بينا تويي

هم قادر و كبري تويي اي جان من جانان من

نطقي اگر بلبل كند آن ناطق و گويا تويي

از هر گلي بوياتري وز هر رخي زيبا تري

صد گل اگر يكجا شود آن يك گل رعنا تويي

درويش چه جويد عكس تو مانده جهان در وصف تو

از وصف و تشبيهم ببخش جاهل منم دانا تويي