هردم مرا بازی گرفت با آن دل چون آهنش                      احساس پاکم را شکست آيا شود همتای او ؟

من چو پروانه شدم ليکن نشد او شمع ما                       اين تغافل ز من است يا ارزش وفای او

در دعايم روز و شب هردم بخواهم از خدا                        همچو امروزم شود امروز و هم فردای او

افتد بجانش آتش و هردم بجنبد چون سپند                     درد مرا تسکين دهد هرناله و ای وای او

آه از پی آهم رود از سستی پيمان او                            آه از پی آهش رود هم روز و هم شبهای او

با رفاقت گشته ام دربند وی نادم منم                             در خون کند آه دلم آن قامت رعنای او

شرمنده آن لحظه ها دستم گرفت دستان وی                  عشقم غلط بود از بنش يا ديکته و انشای او

او را سزد رسوا شود قادر نيم اخفاء بکرد                          نالم من از کردار خود يا زين همه جفای او

بر پيشت آوردم سخن درد اين و درمانم چه هست؟         ديگر ندارم بر سرم آن عشق و هم سودای او

"درويش" به نظم آورد سخن ديگر نمی داند چه شد         باز هم فريبش کی خورد از گفته زيبای او