از دل تنگ نظر سخت به تنگ آمده ام                   برده اهل دل و اهل نظر خواهم شد

عافيت خواهی ما عين سکون است و رکود        خواهم اين بند گسست سوی خطر خواهم شد

گفته آن پير طريقت ز کجا آمده ام ؟                   از قضا آمده ام سوی قدر خواهم شد

به يکی رو چو کنم کز همه عالم بس ام است        چون يکی کل بود وز همه سر خواهم شد

شکوه دارم از او از دل شب تا به سحر                  کرده شب عشوه گری چون به سحر خواهم شد ؟

گرچه دارم به کف ام صد هنر از کفتر عشق           کرده پرواز بلند باز هنر خواهم شد

تب و تاب دل من مست و خمار لب توست            غنچه وار ار نشود حال دگر خواهم شد

هم تو غفاری و هم گفته منصور بدست                بخشی ار مثل منی در و گهر خواهم شد

ور نبخشی به کرم يک گنهم بس باشد              شعله بر دامن و از خانه بدر خواهم شد

چه غم از شط مذاب و ره چون موی صراط             ورد يا هو به لب از شعله گذر خواهم شد

کشته گشته به رهت چون دل "درويش" هزار       دل بپاشم قدمت تا که خبر خواهم شد